در این تصویر، طبیعتی سرد و آرام به چشم می‌خورد که گویی زمان در آن متوقف شده است. دشت پوشیده از برفی سپید، همچون پارچه‌ای نرم و بی‌انتها، زمین را در آغوش گرفته است. رد پاهای علف‌های خشکیده، از زیر لایه‌ای نازک از برف بیرون زده‌اند، گویی خاطرات تابستان را به یاد می‌آورند.
خطی از سنگ‌های طلایی، همچون رودخانه‌ای یخ‌زده از میان دشت می‌گذرد، سنگ‌هایی که در برابر باد و سرما ایستاده‌اند و هویتی قدیمی و باصلابت به چشم‌انداز می‌بخشند. در دوردست، کوهی با قله‌ای پوشیده از برف، مانند نگهبانی خاموش، بر کل دشت سایه افکنده است. آسمان آبی، صاف و بی‌پایان است و تنها ابرهای پراکنده، گاه و بی‌گاه، افق را لمس می‌کنند.
دهکده‌ای کوچک در پای کوه آرام گرفته است؛ خانه‌هایی که در کنار هم، گرما و حیات را به این منظره زمستانی اضافه می‌کنند. نور خورشید به نرمی بر همه‌چیز می‌تابد و انعکاس آن بر برف‌ها، روحی از آرامش و سکوت را بر این سرزمین جاری کرده است. اینجا جایی است که طبیعت، سادگی و عظمت را در آغوش گرفته و روح انسان را به سوی سکوتی شاعرانه دعوت می‌کند.